Изге Рамаҙан шәриф айын еләк-емешкә бай йәй менән сағыштыралар. Ниғмәт шул ҡәҙәр күп – йыйырға ғына өлгөр! Был мәлдә мөьмин мосолман фарыз ғәмәл-ғибәҙәттәрҙе үтәп, Аллаһ Тәғәләнең әжер-сауабына өлгәшеп ҡалырға ынтыла.

Мәғлүм ки, пәйғәмбәребеҙ Мөхәммәт ғәләйһис-сәләм Рамаҙан айының һуңғы төндәрен тотошлайы менән ғибәҙәттә үткәрер булған. Ғаиләһен дә шундай тәртипкә өйрәткән. Белеүебеҙсә, изге айҙың был осоро айырыуса әһәмиәтле. Ни өсөн тигәндә, һуңғы ун төндөң таҡ һанлыларының береһендә (21-се, 23-сө, 25-се, 27-се, 29-сы) Ҡәҙер кисе була. Уларҙың ҡайһыһындыр айырып әйтеү дөрөҫ түгел, сөнки Аллаһ Тәғәләнән был турала бер ниндәй ҙә күрһәтмә килмәгән. Бында, әлбиттә ки, ҙур хикмәт ята. Ни өсөн тигәндә, әгәр әҙәм балаһы Ҡәҙер төнөнөң ҡасан икәнен белһә, тап унда ғына ғибәҙәт ҡылып, башҡаларын иғти­барһыҙ ҡалдырыр, һөҙөмтәлә бихисап әжер-сауаптан мәхрүм ителер ине.
“Ҡөрьән Кәрим”дә был кис хаҡында айырым сүрә бар. Уның изге китапҡа индерелеү тарихын йәнә бер ҡат иҫкә алып үтәйек. Мө­хәммәт ғәләйһис-сәләмдең янына һикһән йылдан ашыу хаҡ юлда йөрөгән аҡһаҡал килгәнен күргәс, сәхәбәләр уйға ҡала. “Әгәр ғүмеребеҙ уныҡы кеүек үк оҙон булмаһа, шундай дәрәжәгә өлгәшә алыр­быҙмы һуң?” – тип һорай улар Пәйғәмбәребеҙҙән. Һөҙөмтәлә яуап рәүешендә Ҡөрьәндә Ҡә­ҙер кисе тураһында айырым сүрә барлыҡҡа килә. Мәғәнәһе шулай: әгәр ошо төндә әҙәм балаһы фарыз ғәмәл-ғибәҙәт ҡылһа, иншаллаһ, Аллаһ Тәғәлә юлында һикһән йылдан ашыу хеҙмәт иткән кешенекенән дә ҙурыраҡ сауапҡа өлгәшәсәк.
Дини китаптарҙа әйтелеүенсә, был кис бүтәндәренә оҡшамаған. Ул ныҡ яҡты була, ай һәм йондоҙҙар сағыуыраҡ балҡый, еләҫ ел иҫә. Бындай илаһилыҡтан әҙәм балаһы һүҙ менән әйтеп аңлата алмаҫлыҡ кинәнес кисерә, уҡыған намаҙҙарынан айырыуса ҙур рәхәтлек ала, күңелендә иман нуры арта. Ҡәҙер кисендә фәрештәләр ергә төшөп, фарыз ғәмәл-ғибәҙәт­тәрҙе үтәгән – намаҙҙа, зекерҙә булған, ата-әсәһенә ихтирам-хөрмәт күрһәткән иманлыларға доға ҡылған. Улар алдағы йылда ниҙәр көтөлөүе хаҡында мәғлүмәт ала.
Ошондай мөһим төндөң ҡәҙерен белергә, намаҙ уҡырға, Ҡөрьәнде өйрәнеүгә күберәк ваҡыт бүлергә, саҙаҡа таратырға кәрәк. Дини китаптарҙа, Пәйғәмбәребеҙ өйрәткәнсә, “Эй, Раббым, Һин ғәфү итеүсе затһың, минең гонаһ­тарҙы ла ярлыҡа” тигән доғаны уҡыу зарурлығы әйтелә. Изге кисте ғибәҙәткә бағышлаған әҙәм балаларына әжер-сауап мул яҙыла. Фәрештәләр менән бергә ергә изгелек, бәрәкәт һәм мәрхәмәт төшә. Ошо мәлдә мосолман йоҡлап ҡалмаҫ. Изге төндөң бөйөклөгөнә ихлас ышаныу, гонаһтарҙың кисерелеренә өмөтләнеү киләһе көндәргә бәрәкәт өҫтәр.