“Буласаҡ ирем менән танышыу ҡыҙыҡ килеп сыҡты. Мин туҡталышта автобус көтөп тор­ғанда яныма килде лә исемемде һораны. Мин әйтмәгән булдым. Кәрәкле маршрут кил­гәйне, инеп киттем, был егет тә минең арттан эйәрҙе. Яныма килеп ултырып та алды. Оя­лып ҡына һөйләшеп киттек. Яр­ты йыл самаһы дуҫлашып йөрөгәс, ул миңә тәҡдим яһа­ны.
Никах менән туйҙы ла оҙаҡ­ҡа һуҙманыҡ. Килен итеп хөр­мәт­ләп, бал-май ҡаптырып ҡаршы алдылар. Уңайһыҙлан­ғанымды һиҙепмелер, ҡәйнәм: “Һин оялма, бергәләп өйрә­нер­беҙ,” – тине. Ҡыҙы кеүек ҡабул итте, яғымлы, кешелек­ле бу­лды. Һәр эште баш­ҡарыр алдынан ул-был кәңәш һора­ған саҡтарымда үҙенекен өй­рәтеп йөҙәтмәне, “Үҙең те­лә­гәнсә эшлә”, – ти тор­ғай­ны. Ир-егет­тәр көн буйы эштә булды, беҙ икәүләп өйҙә аш әҙерләп, тәм­лекәстәр бешереп, ихлас донъя көттөк”, – тип йылы иҫтәлек­тәре менән уртаҡлашты Зәли­фә апай.
– Элек студенттарҙы төрлө район баҫыуҙарына көҙгө эшкә ебәрә торғай­нылар, – тип мөхәббәт тарихын бәйән итә Рәхимйән ағай. – Мин дә буласаҡ ҡатынымды шунда таптым. Бер уҡыу йортонда белем алһаҡ та, тап шул баҫыуҙа эшләгән ваҡытта үҙенең уңғанлығы менән күңелемде яуланы ул. Атай-әсәйем ме­нән таныштырырға алып ҡайт­ҡан көндә үк ололар риза булып, никах, туй көнөн дә билдәләп ҡуйҙылар. Тимерҙе ҡыҙыуында һуҡтыҡ. Мәжлес-маҙар үтеп китте, ике­беҙ ҙә студент булғас, ҡайным менән ҡәйнәм: “Йәш­тәр ҡайҙа төпләнер икән?” – тип аптырашта ҡалды. Кәләш алыу икеләтә яуаплылыҡ өҫтә­үенә төшөнә башлап, мин: “Бор­солмағыҙ, мөйөш мәсьә­лә­һен үҙем хәл итермен”, – тинем. Шулай ҙа яңы ғаиләгә кейәү булып килгән саҡта тартынып та йөрөгән саҡ булды, әммә үҙемде ҡыйыу тоторға тырыштым.
Ә киләһе уҡыусыбыҙ­ҙың килен булып төшкән көн­дә­рен үтә күңелле тип атап булмай, сөнки туйҙың ир­тә­гәһенә йәш ир өс аҙ­на­ға эш буйынса экс­пе­ди­цияға сығып ки­тә. Бына ҡайҙа ул һы­нау! Йолалары, донъя көтөү тәртибе менән танышып та өлгөрмәгән йәш киленгә ҡәйнә, ҡай­ны янында йүгереп йөрөп, ярап китеү­ҙә­ре.... Ярай ҙа ҡәй­нә кеше бик йомшаҡ, яғымлы булған. Киленен дә бар эшкә, нескәлек­тәр­гә өйрәт­кән. Афарин!
Ә Фәниә апайға йорт-ҡу­раһы гөрләп торған ҙур ғаи­лә­гә килен булып төшөргә яҙған.
– Тәүге уйым “баштан аш­ҡан эштәрҙең ҡайһыныһына тотонһам, нимә бешерһәм, ҡәй­нәмә ярармын икән?” бул­ды. Яңы тормоштоң беренсе көнөндә үк борсолоуҙарым юҡ­ҡа сыҡты, сөнки иремдең әсә­һе һәр эште үҙе белеп, әйтеп торҙо. Иртүк һыйырҙар янына сығыуымды күргәс: “Кү­неккән­мен инде мин, үҙем һа­уырмын, һин бар ҡоймаҡ ҡой, табын әҙерлә, кисен һыйыр­ҙарҙы ла һауырһың”, – тип эште көйләп ебәрҙе. Уны-быны самалап, кәңәше менән дә ярҙам итеп торҙо. Һауыт-һабаны йыуып бөтөп барғанда ғына йомшаҡ тауыш менән ки­шер утарға кәрәклеген аң­ғар­тып китә, унан инде ишелеп уңған алманы йыйып, турап, ҡайнатма әҙерләү ҙә “хәс­тәр­ләнә”. Ҡәй­нәм бик егәрле, эш­сән ине, минең өсөн дә матур өлгө бул­ды, – тигән рәхмәтле тойғолар менән һөйләне Фә­ниә апай.
– Ғаилә тормошонда ҡәйнә-ҡайнының роле бик ҙур, – ти Сабит ағай. – Кейәү кеше һөйгәненең әсәһенән әҙерәк шөрләргә лә тейеш. Әгәр ире кәләшен яратып, ҡәҙерләп кенә йөрөтә икән, ҡәйнәнең ке­йәүгә мөнәсә­бәте лә шул нигеҙҙә ярала. Егет ке­ше үҙ өҫтөнә оло яуап­лы­лыҡ алырға йөрьәт ит­­кән икән, ти­мәк, ул ғаи­ләнең һәр ағ­за­һына ла ипле, йылы ҡа­рашта, ихтирамлы, итәғәтле булырға те­йеш. Аҡ­са, мал табыу, һаҡлау, яҡлау, эшләү яғынан да йөҙгә ҡы­ҙыллыҡ килтермәһен инде, – тип тамамланы Сабит ағай килен, кейәү булырға әҙер­ләнгән йәштәр өсөн биргән алтынға бәрәбәр кәңәштәрен.
Бына шулай, ҡәҙерле йәш­тәр! Килен төшөрөү, еҙнәй аҡ­саһы алыу, һандыҡ һатыу, күстәнәскә йыуаса әҙерләү кеүек туй мәшә­ҡәттәре артында һынауҙарға, бәхет-шат­лыҡҡа, тәьҫораттарға, фай­ҙалы һабаҡтарға бай сағыу ғаилә тормошо ята. Ғүмер юлын иңгә-иң ҡуйып, бергә, тиң үтер йәрегеҙҙе осратыу менән, никах сәғәттәрен һуҡтырып, тәүәк­кәллә­геҙ, ҡыҙ­ҙар һәм егеттәр!