Донъяла минең өсөн иң ғәзиз, яҡын кешеләрҙең береһе — өләсәйем. Уның йыйырсыҡтар баҫҡан йөҙөнә, көмөш һибелгән сәстәренә ҡарайым да уйға сумам: ни тиклем сабырлыҡ, түҙемлек һәм ихласлыҡ һыйған йөрәгенә!
Өләсәйем Рәсимә Мөхәмәтйән ҡыҙы Лоҡманова 1942 йылда тыуған. Үҙ ғүмерендә ниндәй генә ауырлыҡтар күрмәгән. Ул колхозда тырышып эшләгән, ҡош-ҡорт тотҡан, мал-тыуар аҫраған, аш-һыуға оҫта булған, өйөн гел бөхтә тотҡан. Эше күп ваҡытын алһа ла, өс ҡыҙы менән ике улына матур тәрбиә биреүгә өлгәшкән. Бөгөн ун ейән-ейәнсәре бар. Етмеш йәштә булһа ла, ҡәҙерлебеҙ бер ҙә тик ултырмай, барлыҡ йорт эшендә өлгөр.
Беҙ өләсәйем менән бергә йәшәйбеҙ. Ул көн һайын мине: "Бәпесем, ҡолонсағым, ҡояшым, матурым, бәхетем!" — тип мәктәпкә оҙата һәм яғымлы һүҙҙәр, тәмле аштар менән ҡаршы ала.
Алтын ҡуллы минең өләсәйем. Күҙ нурҙарын, күңел йылыһын ҡушып, һалҡындарҙа өшөмәһендәр тип, ойоҡбаш-бейәләйҙәр бәйләй. Мине лә ҡул эшенә өйрәтә.
Янымда һәр ваҡыт ҡурсалаусы, иркәләүсе өләсәйем булғас, донъяла үҙемде иң бәхетле кеше итеп тоям. Өләсәй, һин барҙа ашаған аштарыбыҙ тәмле, тормошобоҙ йәмле!