1981 – 2002 йылдарҙағы хеҙмәт юлым “Баш­ҡортостан” гәзите редакцияһы менән бәйле. Байрам уңайынан ошо баҫмала эшләгән осорҙа алған һабаҡтарым, ҡайһы бер иҫтәлектәрем менән уртаҡлашмаҡсымын. Яҙмышыма рәхмәт: күңелемә, аң-зиһенемә журналист һөнәре ҡомары һалынғас, уны ошо һөнәрҙәгеләрҙең иң кәттәләре, иң маһирҙары эшләгән “оҫтаханала” ғәмәлгә ашырыу бәхетен насип итте. Ул заманда, ысынлап та, оҫтаханаларҙың да оҫтаханаһы ине “Совет Башҡортостаны” гәзите редакцияһы. Рәшит Солтангәрәев, Хәсән Назаров, Сабир Шәрипов, Ризуан Хажиев, Аҫылғужа Баһуманов, Ислам Мырҙабаев, Марсель Ҡотлоғәлләмов, Риф Тойғонов, Ғәтиәт Үзбәков, Дәүләт Мәһәҙиев, Әниф Бикҡолов, Шәүкәт Бикҡолов, Рәүеф Насиров, Аҡмал Саптаров кеүек танылған журналистар менән эшләргә тура килде. Ҡәләм оҫталығы, журналист табыштары, үҙ һөнәренә мөкиббән булыуҙары менән һоҡландыра ине улар. Беҙҙе, йәштәрҙе лә, шуға өйрәттеләр.

Ғәтиәт, Әниф, Аҡмал ағайҙарҙың артыҡ талап­санлығы, бер аҙ “мыжыҡ” булыуҙары елеккә лә үтеп ҡуя ине. Яҙған мәҡәләләребеҙҙә бер өтөр генә етмәһә лә тәнҡит эләгә. Эшкә һуңлабыраҡ килеп инһәң, йә мәҡәләңде ваҡытында яҙып өлгөртмәһәң дә ҡыҙҙыралар. Йәш булғанбыҙ, был мыжыҡлыҡтың ниндәй шәп “шымартыу” ысулы булыуын да, журналист өсөн өтөр ҡуя белеүҙең, тәртип ҡалыптарына күнеүҙең дә мөһимлеген аңламағанбыҙ. Йылдар үткәс кенә иҫкә төшә: ҡалай кәрәк булған был мыжыҡлыҡ һәм... мөхәрри­ребеҙ Абдулла Исмәғилевтең “сыбыртҡыһы”.
Мөхәррир, тигәндән. Егерме йыл буйы “Баш­ҡортостан” гәзитендә баш мөхәррир булып эшләгән Абдулла Ғиниәт улын мин һәр ваҡыт үҙемдең ос­та­зым тип иҫәпләнем. Йүгертте, тәнҡитләне, эш­ләтте – тәки әҙәм итте. Тыйнаҡһыҙ баланы ҡа­йыҙ­ламай булмай шул. Ә беҙ, яңы ғына юғары уҡыу йортон тамамлаған, әммә мин-минлектә берәүҙе лә еткермәгән йәштәр, ул саҡта редакцияға шуҡ бала рәүешендә килеп ингәйнек. Мине генә түгел, күптәрҙе журналист яһаны мөхәррирҙәрҙең мөхәррире булған Абдулла Ғиниәт улы Исмәғилев. Грамоталы яҙырға, бирелгән заданиены тиҙ үтәргә, журналислыҡ менән бергә, тәржемәсе, корректор кеүек йәнәш һөнәрҙәрҙе лә үҙләштерергә, яуаплы­лыҡ, эҙләнеүсәнлек, теге йәки был мәсьәләне, ялыуҙарҙы, уҡыусылар хаттарын тикшергәндә алтын урталыҡта булыу кеүек мөһим сифаттарҙы үҙләштерергә тап ул ярҙам итте беҙгә. Ошо талаптарға күнмәгәндәрҙе, “мал сыҡмаҫтайҙарҙы” тотманы, сығарып ебәрҙе. Өлгөргән, һутлы емеш алыу өсөн ныҡышмал ғына түгел, аяуһыҙ ҙа булырға кәрәк шул.
Абдулла Ғиниәт улынан һуң икенсе бер мәшһүр баш мөхәррир менән эшләү бәхете тәтене. Илдәге үҙгәртеп ҡороуҙар заманына тура килде Мансур Әнүәр улы Әйүповтың “Башҡортостан” гәзитенә эшкә килеүе. Уның идара итеү стиле бөтөнләй икенсе ине. Ул темалар, идеялар, фекерҙәр менән өйөп ташланы беҙҙе. Әрләмәне, шелтәләмәне, өгөтләмәне, маҡтай-маҡтай аңға баҫым яһаны. Быға тиклем бикле булған темаларға ишек асылды. Эҙләнергә, табырға тейеш инек. Идеялар, алымдар, принциптар үҙгәргән заман ине бит. “Журналист замандан бер аҙым алда барырға тейеш” тигән талап ҡуйҙы яңы мөхәрриребеҙ. Бер ҡалыпҡа өйрән­гән оло быуындың үҙгәрештәрҙе, яңылыҡ­тарҙы аяҡ терәп ҡабул итергә теләмәүенә шаһит булынды шул саҡта. Ә беҙгә яңы һулыш, үҙгәреш­тәр оҡшай ине. Шуға ла Мансур Әнүәр улының талаптарына күнергә тырыштыҡ. Ул биргән заданиены үтәмәү, баш мөхәррир эргәһенә ниндәйҙер идеяһыҙ, фекерһеҙ инеү оят була торғайны. Заман һынауын ғына түгел, үҙ-ара мөнәсәбәттәр ҡатмар­лылығын да, төңөлөүҙәр ҙә, фекерҙәр бәрелешен дә кисерергә тура килде. Иң мөһиме шул: “Совет Башҡортостаны” ул саҡта респуб­ликалағы иң ҡыҙыҡлы гәзиттәрҙең береһе булды.
Уҡыусыларыбыҙға быға саҡлы ябыҡ булған темалар “ишеген” астыҡ, авторҙар ағымына күмелдек. Шулай, үҙгәрештәр дауылынан редакциябыҙ “кара­бын” бик оҫта, лайыҡлы алып сыҡты Мансур Ән­үәр улы. Ул беҙҙе ваҡыты менән дыуамал, ваҡыты менән сабыр булырға, кәрәк икән, утҡа инер­гә, хәҡиҡәт тигән бөйөклөккә тоғро ҡалырға өйрәтте.
Мансур Әнүәр улынан һуң килгән мөхәрриребеҙ Тәлғәт Ниғмәтулла улы Сәғитов беҙҙең ажғыр­лыҡты бер аҙ баҫып, теҙгендәрҙе тарта төштө. Аҡыллылыҡ, сабырлыҡ, башта барыһын да биз­мән­гә һалып үлсәп, шунан ғына һығымта яһауҙы талап итте. Журналист өсөн былары ла бик мөһим. Бөгөн, ана, ҡайһы бер Мәскәү баҫмалары сенсациялы мәғлүмәттәр артынан ҡыуып, уның хәҡиҡәткә тап киләме, юҡмы икәнен дә тикшереп тормаҫтан, аҡ ҡағыҙ битен теләһә ни менән тултыра. Их, Тәлғәт Ниғмәтулла улы һымаҡ мөхәррир кәрәк ине ундай ҡыҙыу баштарға!
Мөхәррирҙәрем генә түгел, хеҙмәттәштәрем дә төрлө булды. Кеше ҡылыҡтары, мөнәсәбәттәре гөлләмәһе бит ул коллектив. Гөлләмәне һәр сәскә үҙенсә биҙәгән кеүек, коллективыңдағы һәр кеше лә үҙ төҫөн, үҙ тамғаһын һала күңелгә. Егерме йылдан ашыу иңгә-иң терәшеп эшләгән коллективыма, һәр кеменә рәхмәт тойғоһо һаҡлайым. Улар миңә дуҫлыҡ, тоғролоҡ, сабырлыҡ, изгелек, матурлыҡ, талантлылыҡ, маһирлыҡ өлгөһөн күрһәтте.

Гөлфиә ЯНБАЕВА,
“Киске Өфө” гәзитенең баш мөхәррире.