“Тормоштары йырға оҡшаш” тиҙәр ҡайһы бер ғаиләләр хаҡында. Сания һәм Ишемйәр Әхтәмовтар менән танышҡас, уларҙың ғаиләһен “күңел түренән урғылып сыҡҡан моңло бер йырға” оҡшаттым.
Алтмыш өс йылдан ашыу бер-береһенә терәк булып, бер-бере­һен ҡәҙерләп һәм хөрмәт итеп, ете бала үҫтереп, уларҙың бары­һын да уҡытып, оло тормош юлына сығарып, башлы-күҙле итеп, бөгөн 15 ейән-ейәнсәргә, 12 бүлә-бүләсәргә бәхетле олатай һәм өлә­сәй улар. Иҫке Балапан ауы­лы­ның абруйлы аҡһа­ҡалы һәм ағи­нәйе дәрәжәһенә еткән Әхтә­мов­тарҙы ауылдаштары хөрмәт итә, уларҙың кәңә­шенә ҡолаҡ һала.
Иҫке Балапан ауылында донъя­ға килгән Ишемйәр Әхтә­мов мәк­тәпте тамамлап, әрме са­фында йө­рөп ҡайтҡас, туған кол­хозында эш башлай. Колхоз­дың төрлө эшен башҡарырға тура килә уға, әммә тырыш һәм уңған егет һы­натмай: һәр ерҙә алдын­ғы­лыҡты бирмәй. Уның тырыш хеҙмәте ту­ра­һында бөгөн дә ҡә­ҙерләп һаҡ­ланған бихисап Маҡ­тау ҡағыҙы һәм Рәхмәт хаттары һөйләй. Колхозда 52 йыл тир тү­геп, хеҙмәт ветераны исе­менә ла­йыҡ булып, хаҡлы ялға сыға ул.
Күрше Ниязғол ауылы ҡыҙы Са­ния менән 1953 йылда өйлә­нешә. Бер-бер артлы балалары тыуа, улар­ҙы тәрбиәләү күбеһен­сә ҡа­ты­ны иңенә төшә. Йорт ху­жа­бикәһе лә колхоз ҡайҙа ҡушһа, шунда эшләй.
– Элек эш һайлап торманыҡ, колхоз рәйесе ни тиһә, шуны һүҙ­һеҙ үтәр инек. Эш тә күп булды, аш та булды. Хатта эшләргә кеше табылмай торғайны, өйҙә буш ул­тырған әҙәм булманы. Ауыл гөрләп торор ине, – тип хә­терләп алды ул саҡты Әхтәмовтар.
Нисек кенә ауыр булмаһын, оло быуын үҙҙәре күргән нужа­ларҙы ла, кисергән һөйөнөс-кө­йөнөстәрҙе лә йыш иҫләп алыу­сан. Хәтер тигәнең тағатылған йомғаҡ кеүек, бер ысҡынһа, осона тиҙ генә сығырмын, тимә. Сания инәй менән Ишемйәр апаның да һөйләр һүҙҙәре күп ине, әммә ми­не иң ныҡ һоҡландырғаны һәм ғәжәпкә ҡалдырғаны ошо ике оло кешенең бер-береһенә ҡарата тәрән ихтирамы, үҙ-ара йылы мө­нәсәбәте булды. Һикһәнде үткән­дә лә бер-береңде ялҡытмай, ҡартлығыңдың һәр көнөнән йәм табып, бер-береңде шаяртып, мәрәкәләшеп йәшәп ҡара әле! Шуға күрә оло­ғайған көндәрендә бәхетле ҡарт­лыҡтарын кисереп ултыралар, хатта һора­уымды бирергә лә ҡый­маным. “Оҙаҡ һәм бәхетле йәшәү сере нимәлә?” – тип һорарға ынтылдым да туҡтап ҡалдым. Нисек яуап бирерҙәрен һүҙһеҙ аңла­ған­дай булдым, геройҙарымдың нур һәм наҙ тулы күҙҙәренә ҡарап.
Инәйебеҙ йәй ихата тултырып сәскә үҫтерә, йорт хужаһы иһә үҙе яһаған түтәлдәренә төрлө йә­шел­сә ултырта. “Йәй көнө бала-саға ки­леп тула, йорт эсе умарталай гөрләп тора”, – тип йылмая Сания инәй.
– Ошоға тиклем мал тоттоҡ, ба­лалар әсәйгә һыйыр һауыуы ҡы­йын тигәс кенә малды тотон­доҡ. Шулай ҙа тауыҡ көтәбеҙ. Хәрә­кәт тә кәрәк бит, – ти Әхтәмовтар.
Бына шундай матур һәм өлгө­лө ғаилә йәшәй Әбйәлил тарафтарында. Иҫән саҡтарында бер-бе­реһенә терәк-таяныс булып, бала­ларына ярҙам итеп, улар янын­да бәхетле ҡартлыҡ кисе­реү­ҙән дә олораҡ бәхет юҡтыр донъяла! Хә­йер, үҙҙәре генә балаларына, ту­ған­дарына, ауылдаштарына ни тик­лем оло тормош һабаҡтары бир­гән­дәрен үҙҙәре лә белмәйҙер әле.