Күптән түгел бер яңылыҡ ишетеп ҡыуандым. Белорет ҡалаһында йәшәгән Инсаф Зикрин янып киткән өйҙөң хужаһын ҡотҡарған!

Ғаиләбеҙҙең дуҫы ул Инсаф. Нисәмә йыл аралашып йәшәйбеҙ. Артыҡ өндәшмәҫ, тыныс, оҫта ҡуллы ир-уҙа­ман. Һабаҡташыбыҙ Гүзәл менән тиҫтә йыл инде иңгә-иң терәшеп, тырышып-тырмашып донъя көтәләр. Өс бала – Рушан менән Илйән исемле малайҙар һәм Айли­на исемле ҡыҙ – үҫтерәләр.
Белорет ҡалаһында йорт һатып алыуҙарына бер йыл самаһы ваҡыт үткәндер. Күрше-күлән дә ағас өйҙәрҙә йәшәй. Шуларҙың береһендә ут сыға ла инде.
Янғын һүндереүселәргә сигнал килеү менән Ин­сафтың шунда эшләгән туға­ны шылтырата һала: “Һеҙҙең урамда бер йорт яна, һинеке түгелдер, ағай?!” Инсаф шунда уҡ тәҙрәгә күҙ һала: күр­шеһенең өйөнән төтөн сыҡ­ҡанын күргәс, оҙаҡ уйлап тор­май. Хужаның өйҙә булыуын самалап, янып торған йортҡа ташлана. Танауын еңе менән ҡаплап, тын алмаҫҡа тырышып, төтөн ҡаплаған өй­ҙә күршеһен табып ала. Ул төтөнгә тонсо­ғоп, иҫтән яҙған була инде. Инсаф ирҙе хә­үефһеҙ урынға сығарыуға, “Ашығыс ярҙам” машинаһы ла, янғын һүндереүселәр ҙә килеп етә.
Быларҙың барыһын да уҡы­ғас, әлдә үҙе иҫән ҡо­тол­ған, ут ҡоторған йорт еме­релә башлаһа йә төтөнгә тон­соҡһа, өс балаһы етем ҡа­лыр ине, тип борсолдом. “Был хаҡта һуңынан, әҙерәк ты­ныс­ланғас, уйланым. Нисек кенә булмаһын, минең урында барыһы ла кеше ғүмерен ҡотҡарырға ашығыр ине”, – тине Инсаф.
Беҙҙең арала ошондай ба­тырҙар күберәк булһын!