Ямғырлы көндә тәҙрә төптәрендәге гөлдәрҙең сағыу сәскәләренә һоҡланыулы ҡараш ташлауҙан күктәге ауыр болоттар ҙа бына-бына таралыр төҫлө тойолдо һәм, алсаҡ йөҙлө хужабикә күренеүгә, ысынлап та, һауа торошоноң көйһөҙләнеүенә ҡарамаҫтан, ихлас йылмайыу һәм шау сәскәле өй йәйғор балҡышылай күңелде күтәреп ебәрҙе.

Ярандар биҙәгән йортта Нәфисә Абдрахманова донъя көтә. Талымһыҙ һәм тырыш кешеләрҙең хужалығы, тирә-яҡ мөхите уларҙың күңел торошон да сағылдыра бит.
Белорет районы ҡыҙы Нәфисә Арышпар мәктәбен тамамлай. Бәләкәйҙән спорт бар булмышын яулай. Район, республика кимәлендәге бәйгеләрҙә әүҙем ҡатнаша. Хатта 50 километрға ла йүгерә. Кейәүгә сығыуы ла саңғы уҙыштарына бәйле. Ғафури районының Ҡауарҙы ауы­лынан Әмир ярышҡа килгән ҡыҙға бер күреүҙән ғашиҡ була. Йыр-моң яратҡан нескә күңелле, хисле егетте Нәфисә лә оҡшата. Йәш йөрәктәр 1958 йылда ғаилә усағын ҡабыҙа. Тик уларҙы яҙмыш бер аҙға ике тарафҡа илтә: Әмир Шәһит улы хәрби хеҙмәткә саҡырылыу сәбәпле, һөйгәне Красноярск, Алтай яҡтарынан һағынышлы сәләм хаттары ала, түҙемһеҙлек менән иренең ҡайтыуын көтә.
Ғаилә башлығы ил алдындағы бурысын үтәп ҡайтҡас, тәүҙә Заряла иҫке йорт алып йәшәйҙәр. Әмир Шәһит улының ҡулынан килмәгәне юҡ: тракторсы ла, комбайнсы ла, тимерлектә лә һынатмай. Максим Горький ауылына күсеп килгәс, яңы торлаҡ хәстәрләй. Өйҙәрен йәмләп, бер-бер артлы балалары тыуа. Нәфисә Сәйетгәрәй ҡыҙы фермала һыйыр һауа. Ҡайһы бер йылда мал-тыуары 50 башҡа етеп китә. Бала сағы, йәшлеге һәм хәләле менән бергә ғүмер иткән мәлдәре әле лә күңелен тулҡынландырып ала.
— Һуғыш алдынан тыуған бала мин, атайымдың инәһе — өләсәйем Хә­бибъямал Әхмәтша ҡыҙы — тәрбиәһендә нығындым. Уның намаҙ уҡығаны хәте­ремдә. Иманлы һәм бик ипле һүҙле ине. Кәзә-һарығын да, һыйырын да аҫраны, шуға күрә аслыҡҡа бигүк бирешмәнек. Ни тиһәң дә, өләсәйемдең тырышлығы һәм бөтмөрлөгө менән яҡты көндәрҙе күреү бәхете тейҙе миңә. Күптәр аслыҡтан ҡырылды. Ул йылдарҙы иҫкә төшөргө лә килмәй. Мәктәпкә йөрөйбөҙ, өҫтә йүнле кейем дә юҡ. Картуфты ярып, мейестә өтөп ашауҙы күҙ алдына килтерһәм, бөгөнгө туйып-шашып китеү, икмәкте буханкалай көйө ташлау әсендерә. Бөтә нәмәгә ҡытлыҡты һәм шул тиклем ауыр замандарҙы үҙ елкәбеҙҙә татығас, бындай күренештәр ауыр ҡабул ителә, — тип инәй хәҙерге шарттарҙа әпәкәйгә ҡа­раштың бөтөнләй үҙгәреүенә көрһөнөп ҡуйҙы.
Ҡыҙғанысҡа ҡаршы, ғаиләне ҡайғы-хәсрәттәр ҙә урап үтмәй: гөрләп торған тормоштан яҡындарын — улын, ҡыҙын, ирен — мәңгелеккә йолоп алып, Нә­фи­сәне күҙ йәштәренә быуҙырта. Шулай ҙа улдары Хәлит менән Фуат уның һа­ғыш­та­рын таратып, түҙемлекте усҡа йый­ҙыр­тып, йәшәйешендә көс табырға бу­­лыш­лыҡ итә. Уларҙың, мәктәпте та­мам­лағас, артабан үҙ юлдарын табыуы, һайлаған һөнәре буйынса уңышлы хеҙмәт итеүе лә — әсә өсөн бары тик ҡы­уаныс. Килендәре Әнисә һәм Лена ла уңған. Ә инде биш ейән-ейәнсәре, ике бүләһе — үҙе оло шатлыҡ, һәр береһенең уҡыуҙағы һәм эштәге бәләкәй генә ҡаҙаныштары ла өләсәй күңеленә майҙай яғыла.
Нәфисә Абдрахманова ихласлығы ғы­на түгел, һәр әйбергә һаҡсыл ҡарашы менән дә һоҡландырҙы. Әмиренең баяны ҡәҙерле ҡомартҡылай түрбашта урын биләй. Йәш саҡтарындағы ҡул эштәре өл­гөһө — сигеүле карауат селтәрҙәре, ул­тырғыс япмалары — хужабикәнең ма­һир­лығына ишара. Фотоһүрәттәр иһә — үткәндәр тураһында хәтирәләр сы­ға­нағы, һәр береһендә алыҫтағы иҫтәлекле мәл сағыла. Ә инде “Инйәр” гәзитенең һәр һанын бөхтә итеп йыйып барыуы, матбуғаттың йәшәйешебеҙҙәге әһәмиә­тен яҡшы аңлауы, бөгөнгө көрсөк шарттарында рухи төшөнкөлөккә, ауы­рыу-сырхауҙарға бирешмәй, яңылыҡтар уртаһында ҡайнауы уның тормошон мәғәнәле, яҡты һәм өмөтлө итә.