Хикәйә
“Ниндәй ахмаҡ мин!” – тип ыңғы­рашты Әхмәт. Көнөнә биш тапҡыр намаҙ уҡыған кешеләргә ҡайһылай яҡшы! Ул да Аллаһ Тәғәлә ҡаршы­һына сафланған йән менән таҙа килеш килеп баҫҡан булыр ине.
Ә ете йәшлек улы... Ни өсөн уның йәне хаҡында хәстәрлек күрмәне, ма­лай­­ҙың нисек кейенеүен, туҡла­ны­уын хәстәрләмәне? Ниңә те­­ле­визор­ҙан күрһәтелгән бысраҡ­лыҡ­тарҙы ҡарарға рөхсәт итте? Ни өсөн балаһын Аллаһ Тәғәләне, уның пәйғәмбәрҙәрен яратырға өйрәтмәне һуң?!
Әхмәт бала сағын, йәшлеген иҫе­нә төшөрҙө. Ул осорҙағы ваҡи­ға­лар­ҙың күбеһендә – үҙ-үҙен оялтҡан, хәҙер ныҡ үкен­дергән гонаһтар ғына. Тимәк, ба­ры­һы өсөн дә тулыһынса яуап бирергә тура киләсәк. Шул ваҡыт үлемен көткән Әхмәттең башына “Намаҙ уҡырға кәрәк” тигән уй килде. Бында, мейес эсендә, урын тығыҙ, шулай ҙа… Бәлки, изге ғәмәле ҡабул булыр. Әхмәт доға уҡый башланы.
Уның өсөн барыһы ла яңылыҡ ине. Бәлки, был тойғолар намаҙ уҡыған һайын булалыр. Әхмәт бит Аллаһ Тәғәләгә ғүмерендә беренсе тапҡыр мөрәжәғәт итте, ышаныуҙың, ярҙам һорауҙың нимә икәнен аңла­ны. Йәне-тәне менән ялбарҙы ул, үҙенең Раббыбыҙ алдында ни тиклем көсһөҙ икәнен тойҙо. Йәстүҙән һуң витр намаҙын да уҡыны.
Ә Сыңғыҙ, өйөнә ҡайтып, йоҡларға ятты. Көтмәгәндә ул, төн уртаһында ырғып тороп, сәғәтенә ҡараны: 4-се 15 минут. Ҡурҡыныс төш күреп уянғайны егет: дуҫы Әхмәт мейес эсендә тереләй яна һәм уны ярҙамға саҡыра… Нимә булды һуң әле? Әллә Әхмәт эстә саҡта мейестең келәһен элеп киттеме икән?! Сыңғыҙ тиҙ генә кейенде лә ашығып урамға сыҡты. Бер туҡтауһыҙ йүгерҙе.
Төнгө эшселәр килмәгәйне әле. Сыңғыҙ ишекте асып, утты ҡабыҙҙы ла: “Әхмәт!” – тип саҡырҙы. Тынлыҡ. Тағы бер нисә тапҡыр тауыш бирҙе. Ә был мәлдә Әхмәт күҙ йәшен түгеп намаҙ уҡый ине. Үҙен кемдер са­ҡыр­ғанын ишетеп, мейес эсенән сыҡты. Сыңғыҙ уға ғәжәпләнеп ҡараны.
– Һин кем? – тип һораны ул ҡур­ҡып ҡына.
Әхмәт илауын дауам итте, Сың­ғыҙға һонолған ҡулдары һауала аҫылынған килеш ҡалды.
– Нисек инде, кем? Мин – Әхмәт, күрмәйһеңме ни? – тине ул һыҡтай-һыҡтай. – Кисә мейесте таҙартырға килгәйнем, кемдер ишекте бикләп китте.
– Был мөмкин түгел! – тине Сыңғыҙ.
Нисек инде улай булһын? Бергә эшләгән кешеһен танымай, имеш…
Әхмәт көҙгө ҡаршыһына йүгереп кил­де. Был бит уның йөҙө түгел! Ағар­ған сәс, йыйырсыҡ менән ҡап­ланған ҡулдар… Бер төн эсендә шу­лай ныҡ ҡартайғайны ул. Әгәр яныу­ҙың нимә икәнен аңлаһа, башҡалар ҙа Әхмәт кеүек үҙгәрер ине. Тормош менән тамуҡ уты араһында – ҡыҫҡа ғына мәл. Шуны оноторға ярамай.


(“Золотой родник” журналынан алынды).