Мөғжизәле әкиәт урма­нын­да ғәжәп матур шыршы йәшәгән, ти. Аҡлан ур­та­һын­да үҫкән ҡупшыҡай тирә-йүн­гә йәм таратҡан, йән өр­гән, сихрилығы менән күҙҙәрҙе ҡамаштырған.
Ҡыш килгән. Йондоҙ­ҙар­ҙай ҡар бөр­төктәре ҡунғас, шыршы тағы ла ҡуп­шы­ла­нып киткән, гүйә, ап-аҡ ма­мыҡ шәл ябынған. Ҡуян, те­йен, болан балалары, ҡы­ҙылтүштәр уны тирәләп бе­йей, күңелле уйындар ойош­тора башлаған.
Бер ваҡыт урманда кеше­ләр тауы­шы ишетелгән. Йәнлектәр, ҡош­тар тиҙ генә ояларына инеп йәше­рен­гән. Былар улы менән ҡыҙын эйәрт­кән атай-әсәй икән.
– Атай, ҡара әле, ҡайһылай матур шыршы! – тип шатлығынан ҡысҡы­рып ебәргән балалар, урмандың әлеге ҡупшыҡайына күрһәтеп.
– Был урынды хәтерегеҙҙә ҡал­ды­рығыҙ, – тигән аталары. – Иртәгә бал­та алып килеп, шыршыны йығып алыр­быҙ. Ул беҙгә Яңы йылда бөт­кө­һөҙ шатлыҡ бүләк итер.
Шул саҡта ҡыҙсыҡ илап ебәргән:
– Атай, теймә шыршыға, зинһар өсөн. Ул бит аҡланды йәмләп ултыра. Йәнлектәр ҡайғырыр...
– Шыршыһыҙ нисек Яңы йылды ҡар­шыларбыҙ һуң? – тип апты­рауға ҡалған өлкәндәр.
– Магазиндан яһалма шыр­шы алырбыҙ! – тигән ҡыҙ. – Ә был ҡупшы­ҡай урманда нығыраҡ кәрәк бит.
Атай менән әсәй йылмайып баш ҡаҡҡан.
Икенсе көндө тағы ла ке­ше тауыштары ише­телгәс, йәнлектәр йәнә ҡур­ҡыуға ҡалған: “Уйҙарынан кире ҡай­тып, шыршыны алырға кил­деләрме икән ни?..” Аҡланға, ысынлап та, кисәге ғаилә килеп сыҡҡан. Атай кешенең ҡулында иһә балта түгел, ә уйын­сыҡ­тар, шарҙар, тубырсыҡ­тар һа­лынған ҡумта икән. Күмәкләшеп ҡупшы шыршыны биҙәргә тотонғандар. Ағас­тың иң башына ҡыҙыл йондоҙ ҙа ҡуйғандар.
– Шыршыбыҙ тағы ла матурланып китте! – тип һоҡланған балалар.
– Эйе шул, – тигән атай менән әсәй ҙә. – Әйҙәгеҙ, балалар, ҡайта һала­йыҡ, беҙгә өйҙәге яһалма шыршы­быҙҙы биҙәргә өлгөрөргә лә кәрәк.
Ғаилә ҡайтырға юлланғас, аҡланға йән­лектәр килеп тулған. Шыршылары ҡайһы­лай матур! Ниһайәт, уларҙа ла ысын байрам уҙасаҡ!