Иҫләйем, Венер ағай, ике тиҫтә йылды артҡа һалып, иҫләйем…
Ул саҡта балалар баҡсаһына саҡ йөрөй башлаған инем. Атам-әсәм Һеҙҙең һәм тормош иптәшегеҙ менән бер-берегеҙгә йөрөшөп, туғандарса аралашып, осҡон сәсеп йөрөгән ғәжәйеп саҡтар. Атайым менән ултырып, бер-берегеҙҙең шиғырын уҡыуҙар, йырлашыуҙар, гармун тартып бейеүҙәр. Бөтәһе лә күҙ алдымда.


Ә бергә булғанда иң яратҡан шөғө­лө­гөҙҙө – мин, сабый, менән шаярып көрә­шеүҙәрҙе, беҙҙең «бокс»ты — әле булһа һағынам. Әйтерһең, һеҙ ҙә биш йәшлек бала инегеҙ ул саҡта… Ә бит Һеҙ ысынлап та ғүмер буйына эскерһеҙ күңелле булып ҡала алдығыҙ.
Минең шиғырҙарыма, мәҡәләләремә лә дәртләндереүсе­ләрҙең береһе Һеҙ ине­геҙ. «Аманат»та ижадым шишмәһенә юл асыусы ла булдығыҙ. Редакцияла Һеҙҙең кеүек һәр бер кешене, айырыуса йәш авторҙы йылы һүҙ, яҡты йөҙ менән ҡаршы алыу­сы башҡаларҙы осратҡаным булманы. Ҡосаҡлап алып, өҫтә­легеҙ алдына ултырта инегеҙ ҙә: «Ҡайҙа, Алмас, ниндәй шиғри күстәнәстәр алып килдең әле? Һиңә прозала ла һынарға кәрәк үҙеңде, булдыра алырһың, тормошто, тирә-яҡ мөхитте күҙәт, шунда ул әҙәби табыштар. Тик яҙыуҙан туҡтама», – тип күңелде ҡанатландырып ебәрә инегеҙ.
Ҡайҙа һуң Һеҙҙең кеүектәр?! Ҡайҙа һеҙҙең быуынға тиңлә­шерлек йәштәр? Совет журналистикаһы мәктәбен үт­кән, һүҙ һәм кеше ҡәҙерен белгән, кеселәргә кесе, ололарға оло була алғандар һирә­гәйгәндән-һирәгәйә, Венер ағай. Үкенес, әммә ни өсөндөр шулайыраҡ: кешеләр йомола бара, ҡырыҫлана, тормош ауырлыҡ­тарынан ҡурҡып, әллә ҡайҙарға ҡасырға тырыша, дуҫлыҡҡа, мөхәббәтенә, хатта Иленә хыянат итә... Үҙенә лә етмәҫ күңел йылыһын ҡайҙа инде башҡаларға өлә­шеү! Һеҙ һуң нисек дөрләттегеҙ йөрәгегеҙ утын?! Ниндәй рухи көс табып, ошо йылы­ғыҙҙы, нурығыҙ­ҙы, мөхәббәтегеҙҙе мең­дәр­сә балаға, йәштәргә, ҡәләм­дәштәргә таратып йә­шәне­геҙ. Эх, ваҡытында һора­мағанбыҙ ҙа ваҡы­тында әйтергә тейешле һүҙҙәрҙе еткерә алмағанбыҙ бит, Венер ағай. Ишетһәгеҙ ине, һуңлап булһа ла, әйткән рәхмәтемде. Ишетһәгеҙ ине…
Ә тағы ла иҫләйһегеҙме… Бер саҡ ялан­да табын йәйеп ултырғанда, Һеҙ тор­ҙоғоҙ ҙа мине бер ҡал­ҡыу­лыҡҡа баҫты­рып: «Йырла әле беҙҙең йы­ры­быҙҙы, улым», – тип һоранығыҙ. Эйе, беҙҙең йырыбыҙ ине ул. Биш йәшлек мин тырыша-тырыша:
Башҡорттар китте һуғышҡа,
Оҙатып ҡалды күк Урал;
Ат уйнатып, алдан бара
Шайморатов генерал, –
тип йырлай инем. Әле Һеҙҙең хәтерегеҙгә бағышлап, уны көйләп алдым, Венер ағай. Гүйә, Һеҙ ваҡытлыса ғына, ғәҙеллек, изгелек өсөн алышҡа юлланғанһығыҙ, ә Уралҡай Һеҙҙе оҙатып, көтөп ҡалды. Башҡаһына ышанғы килмәй.