Зәмирә менән Хәлит тә тырышып-тырмашып донъя көтә, мал-тыуар үрсетә. Балаларҙы уҡытырға кәрәк бит, кеше араһында үҙҙәренең дә йөҙҙәре яҡты, мал аҫра­маһаң, оят булыр. Ауылдаштар бит “күлдәге матур” тип маҡтамай, ихата тултырып мал тотҡанды ғына хөрмәт итә. Билеңдә алъяпҡысың, аяғыңда калушың, башыңда ап-аҡ яулығың булһын. Илле-алтмыш себеш, ун-ун биш ҡаҙ, мисек өйрәктәре (индоуткалар), кәм тигәндә ике һыйыр, ике быҙау, ике ҡышлаған башмаҡ, ун һарыҡ — былар уртаса йәшәгәндәрҙең ҡәҙимге мал-тыуары.
Хәлит менән Зәмирә ана шулар иҫәбенә инә. Колхоз бар саҡта ир тракторҙа эшләне, күмәк хужалыҡ тарҡалғас, тегенән-бынан запчасть йыйып, трактор яһап алды. Яҙын һабан тағып, бәрәңге баҡсаларын һөрә, йәйен бесән ташый. Тракторына ҡулай сапҡысы ла бар, техника менән эш иткән кеше ҡул салғыһы менән булышамы һуң инде! Улдары ла ярҙамлаша йәйге каникулда. Атаның күңелендә береһен булһа ла агроном итеү теләге бар ине, тик улар үҫеүгә колхоздар таралды, ауылдың “почеты” бөттө. Тимер-томор араһында үҫкән малайҙар автотранспорт техникумына уҡырға инде. Хәҙер машина күп, автосервис­тар ҙа аҙым һайын, эше табылыр әле, тип фекер йөрөттө улар. Зәмирәнең иптәшкә үҙенә бер ҡыҙ ҙа алып ҡайтҡыһы килгәйне лә, насип булманы.
Бөгөн дә ваҡыт көндәгесә үтеп бара, эс бошорғос бер төрлөлөктән арып кителгәндә радио ярҙамға килә. Бына әле лә ҡотлауҙар тапшырыуында: “Фәлән-фәләндәр егерме биш йыл бергә ғүмер итә, көмөш туйҙары менән тәбрикләргә туғандары йыйылған, бәхетле парҙы сәскәгә күмделәр”, — тип матур йыр яңғыраталар. Зәмирәнең келт итеп иҫенә төштө, бәй, уларҙың да өйләнешкәненә быйыл йәй 25 йыл булды. Ҡала ирҙәре кеүек матур һүҙҙәр ҙә һөйләй белмәй, сәскә бүләк итеү башына ла килгәне юҡ Хәлитенең. Ҡатын, эсе бошоп, уйҙарына бирелеп эшен дауам итте. Һарыҡ итенән аш өлгөрттө, сөсөгә генә ҡоймаҡ туғыны, ҡаймаҡ та өҫтәлгә менеп ултырҙы, ҡайнатмалар ҙа ҡуйылды. Шулай итеп, Зәмирә сәй янында иренең иҫенә төшөрөп, үпкә һүҙҙәрен әйтергә әҙерләнде.
– Төш яҡынлашып килгәндә, тракторына бесән тейәп Хәлит ҡайтып инде. Ауыҙы ҡолағына еткән, тауышы көр. Зәмирә битараф ҡиәфәттә: “Ни булды, бесән араһынан ҡуян балалары таптыңмы әллә?” — тигән булды. “Юҡ, һиңә урман еләге алып ҡайттым”, — тип, тәлгәштәрҙе Зәмирә­нең ҡулына тотторҙо.
– Ҡарсыҡ, хәтереңдәме, бынан егерме 25 йыл элек мин һине тракторыма ултыртып алып ҡайтҡан инем. Һин — минең матурым, аппағым, йомшағым, берҙән-берем, шатлығым, — тип маҡтау һүҙҙәрен теҙә-теҙә ҡосағына алды шунан. Зәмирә аптырауҙан:
—Кит инде, абау, кеше көлөр, көпә-көндөҙ ҡосаҡлашып торғанды күрһә, — тигән булды. Үҙенең яңы ғына үпкә­ләргә йыйынғаны иҫенә төшөүҙән уңайһыҙланып ҡуйҙы.
Мунса яғылып, аш бешеп, табын әҙер булыуға яландан улдары ла ҡайтып етте. Былай ҙа ялт итеп торған өй бәхет нурҙарынан тағы ла яҡтырыбыраҡ китте. Ҡояш көн­ләшерлек!
Ир менән ҡатын, яңы төшкән килен һәм йәш кейәү кеүек, дәртләнеп икенсе 25 йыллыҡҡа аяҡ баҫты.