– Әсәйем, баҡыйлыҡҡа күскәненә тиҫтә йылға яҡын ваҡыт уҙһа ла, һуңғы арала төшөмә йыш инә башланы. Үҙемдең дә уны көн дә күргем килә... Минең ошо хәлемде нисек аңлатырһығыҙ, Нурмөхәмәт хәҙрәт?
В. МӨХӘМӘТОВА.

Мәсетле районы.
– Бисмил­лә­һир-рахмәнир-рахим!
“Һеҙҙең төндә йоҡ­лауығыҙ – Ал­лаһ Тәғәләнең бар­лы­ғына бер дәлил”, – тиелгән “Ҡөрьән Кә­рим”дә. Тимәк, әҙәм бала­һының был ғә­мә­лендә ҙур хикмәт ята.
Изге китаптың икен­се бер аят кә­ри­мәһендә Раббы­быҙ­ҙың йоҡоно тыныс һәм ләззәтле итеп ҡылғаны хаҡында әйтелгән. Ысынлап та, ял итеүҙең был төрө – һаулыҡ билгеһе. Әгәр ҙә ки әҙәм балаһы йоҡлай алмай ғазаплана икән, тимәк, уның тән йәки йән сәләмәтлеге яҡшынан түгел.
Йоҡлағанда төш күреү үҙенсәлеге иһә кешегә донъяға яралған мәленән үк би­рел­гән. Уның тураһында “Ҡөрьән”дең “Йософ” сүрәһендә лә әйтелгән. Батша төш күрә лә юратыр өсөн кеше эҙләй. Һөҙөмтәлә Йософ ғәләйһис-сәләм юрап бирә.
Аллаһтың илселәре үҙенә пәйғәмбәрлек килгәнен дә тәүҙә төшөндә күргән. Был төнгө “күрәҙәлек” мотлаҡ тормошҡа ашҡан. Тимәк, Хаҡ Тәғәлә буласаҡ илселәрен ошолай алдан тәрбиәләгән, пәйғәмбәрлеккә әҙерләгән.
Мөхәммәт ғәләйһис-сәләм үҙенең мөбә­рәк хәҙисендә төштәрҙең өс төргә бүленеүе хаҡында әйткән. Беренсеһе Аллаһ Тәғәлә тарафынан килә (ул бөтөн ғәмәлдәрҙе үтәп, тәһәрәтләнеп йоҡлағанда, иртәнге намаҙға яҡыныраҡ инә, кешене рухландыра, дәртләндерә, яҡтылыҡ алып килә). Уны мотлаҡ юратырға кәрәк. Бындай ғилемгә эйә кешеләр хәҙер бармы – әйтеүе ҡыйын, элек иһә байтаҡ булған. Пәйғәмбәребеҙ әйтеүенсә, иң тәүҙә кемдән юратһаң, шуның һүҙҙәре юш килер.
Икенсеһе – тормоштағы мәсьәләләргә бәйле төш. Ул юралмай, яҡшыға булһын тип теләргә генә кәрәк. Өсөнсөһө – һата­шыу. Ыҙғыш, ғауға күтәрелгән бындай төш­тәрҙе берәүгә лә һөйләргә ярамай. Бындай осраҡта Пәйғәмбәребеҙ “Әғүҙү билләһи минәш шайтанир ражим, бисмилләһир-рахмәнир-рахим” тип доға уҡырға ла һу­лаҡай яҡҡа ҡарап төкөрөргә һәм төштө оноторға ҡушҡан. Шул да мәғлүм булһын: күргән һәр төштө һөйләп йөрөү урынһыҙ.
Миңә мөрәжәғәт иткән ҡәрҙәшебеҙҙең һорауына килгәндә, атай-әсәйҙе төштә күреү – яҡшы билдә, тип әйтергә кәрәк. Ҡайһы берәүҙәр йоҡлаған мәлендә мәрхүм­дәр менән “осрашһа”, шикләнә башлай. Улайтырға ярамай, хөрмәтле ҡәрҙәштәр: баҡыйлыҡтағылар беҙгә яҡшылыҡ теләй, һөйөнөсөн белдерә, ниндәйҙер ауырлыҡ­тан, хәүефтән ҡурсаларға теләй. Шул уҡ ваҡытта мәрхүмдәрҙең төшкә хәйер-доға һорап инеүе лә ихтимал. Бәлки, тормош мәшәҡәттәре менән булып, уларҙы бер аҙ онотоп ебәргәнбеҙҙер. Баҡыйлыҡтағылар бит Ҡөрьән уҡытыуға, хәйергә һәр ваҡыт мохтаж, аят-доғалар уларға нур, яҡтылыҡ, рәхмәт булып бара. Өҫтәүенә мәр­хүмдәрҙең фани донъяла әйтеп ҡалдырған ниндәйҙер васыятын, аманатын үтәмәгәнгә төшкә инеүе лә бар.
Әйтелгәндәрҙең барыһын да күҙ уңында тотоп, баҡыйлыҡҡа күскән яҡындарыбыҙ­ҙың, ҡәрҙәштәребеҙҙең, айырыуса атай-әсәйебеҙҙең рухтарына бағышлап Ҡөрьән уҡытып, хәйер биреп торорға онотмайыҡ, васыяттарын үтәйек. Аллаһ Тәғәлә ғаилә­лә­ребеҙгә, илебеҙгә тыныслыҡ насип ҡылһын. Ватаныбыҙ имен саҡта ғына йоҡобоҙ татлы булыр, иншаллаһ. Әс-сәләмү-ғәләйкүм үә рәхмәтул-лаһи үә бәрәкәтүһ! Амин.