Күгәрсен районының Ибрай ете йыллыҡ мәктәбендә уҡыған осорҙо бөгөнгөләй хәтерләйем. Декабрь айы ине. Мине физкультура уҡытыусыһы Мәхмүт Сәғитов район үҙәге Мораҡҡа саңғы ярыштарына ебәргәйне. Әсәйем менән атайым яңғыҙымды ғына нисек юлға сығарҙы икән? Уҡытыусы ҡайҙа ҡараған? 13 километр самаһы ер үтеп, Мораҡҡа барып еттем, биш саҡрым арауыҡҡа йүгерҙем һәм сәй ҙә эсмәйенсә кире ҡайтыр юлға сыҡтым.
Ауылыбыҙға өс саҡрым етмәҫ элек Һибәт мулланың бесәнлегендә шишмә бар. Халыҡ хәҙер уны Йәншишмә тип йөрөтә. Күҙ алдарым ҡараңғыланды. Бына-бына йығылам инде, тип торам. Бәхетемә, Хәбир ағай Ғәббәсовтың мине ҡыуып етеп: «Ҡайҙан ҡайтып киләһең, ҡустым?» – тип һорағанын ишеттем. «Ярыштан», – тип яуаплайым. Ул аптырап ҡараны ла: «Ярай», – тип башын һелкте. Икенсе көндө физкультура буйынса һуңғы тапҡыр «бишле» билдәһен алдым, сөнки икенсе йылда ошо уҡ дәрестә бәхетһеҙлеккә тарыным. Йыл буйы гипста яттым. Хирургтың хатаһы арҡаһында ғүмерлеккә ғәрип булып ҡалдым.
Түшәктән торғанда һул аяғым уңынан ете сантиметрға ҡыҫҡараҡ, янбаш-бот быуындары хәрәкәтһеҙ ине. Әммә был хәлгә иғтибар итмәй, таңғы сәғәт дүрттә йоҡонан тора инем дә, ҡуян йәки өйрәк тотам тип, эргә-тирәләге ҡыуаҡлыҡтарҙа саңғыла йөрөй инем. Бынан тыш, көс күнекмәләренә иғтибарҙы нығыраҡ арттыра башланым. Ике ботлоҡ герҙе уң ҡулым менән – 15, һулы менән 13 тапҡыр күтәрә инем.
Ҡыҙғанысҡа ҡаршы, ваҡыт үтеү менән организм да ҡаҡшай икән. Ауырлыҡ та кешегә йоғонто яһамай ҡалмай. Хәҙер һул аяғым уңынан 15 сантиметрға ҡыҫҡараҡ. Гер күтәреү тураһында хатта хыялланып та булмай. Ә иң аяныслыһы: икмәк һалынған моҡсайҙы күтәреп ҡайтып барғанда, әбейҙәр йәки башҡалар ярҙам итергә ынтыла. «Әгәр икмәкте лә үҙең күтәреп алып ҡайта алмайһың икән, был донъяла ниңә йәшәргә?» тигән уй һис тынғылыҡ бирмәй.
Шуға сәләмәтлегегеҙҙе һаҡлағыҙ, уның ҡәҙерен белегеҙ, тип өндәшкем килә. Ә илебеҙ ғорурлығы булған бөтә спортсыларға һәр ваҡыт уңыш юлдаш булһын. Уларҙың заманса саңғыларына, конькиҙарына һәм башҡа экипировка әйберҙәренә һоҡланып ҡарайым. Йортом эргәһендәге 124-се мәктәп уҡыусыларына ла һоҡланып туя алмайым. Кейемдәре ғәжәп матур. Уҡыу йортондағы спорт залы ла һоҡланғыс, рәхәтләнеп шөғөллән генә! Ә минең бала саҡта саңғыға оҡшаш таҡталарым, иҫке быймаларым, алама бирсәткәләрем, ҡолаҡсынлы бүрегем генә бар ине. Әммә ул саҡта үҙемде ныҡ бәхетле тойҙом, сөнки һау-сәләмәт инем, ә алда ниндәй киләсәк көткәнен кем белһен.
Һуңғы юлдарҙы яҙғанда күҙҙән йәш бөртөктәре ҡойолдо, сөнки хәҙер мин – киләсәге булмаған ҡарт кешемен. Ярай әле, иҫәнмен. Ғүмер бөтә нәмәнән ҡәҙерлерәк шул.