Аҡса – мәсет өсөн

Динебеҙҙә хәләл ҡул көсө менән аҡса табыу хуплана, сауҙаға ҙур урын бирелә. Ғибәҙәт ҡылып ҡына ултырмай, намаҙ уҡып, кәсеп итеп йәшәргә өйрәтә.

Мөхәммәт ғәләйһис-сә­ләм хеҙмәттең юғары әһәмиәтен үҙ тормошо аша раҫлаған. Ул намаҙ ҙа уҡыған, сауҙа менән дә уңышлы шөғөлләнгән, ғаилә­һен дә яҡшы ҡараған. “Ҡыйыу, тәүәккәл сауҙагәр ризыҡланыр”, – тигән Пәй­ғәмбәребеҙ. Шул уҡ ваҡытта йүнселлекте ғәҙел алып барырға, мохтаждарға өлөш сығарырға саҡырған: ошо саҡта ғына килемеңдә бәрәкәт була.

Ошо бурысҡа ярашлы, күптән түгел Бөрйән районы үҙәгендә ойошторолған йәрминкәлә мосолман ҡатын-ҡыҙҙары дәррәү ҡатнашып, үҙҙәренең ҡул эштәрен, хәләл аҙыҡ-түлек һатыуҙы ойошторҙо. Ниҙәр генә юҡ ине унда: тиҫтәләгән милли ризыҡ төрө, тегелгән, бәйләнгән әйберҙәр, дини кейем өлгөләре, түшелдеректәр...

Сауҙанан килгән аҡсаны үҙҙәренә алмай, район үҙәгендәге “Фурҡан” мәсете төҙөлөшөнә ярҙам рәүешендә тапшырҙы мөслимәләр.

Хәйер бәрәкәте

Мосолман башҡалар өсөн хаж сәфәренә бара, биргән саҙаҡаларының әжер-сауабын ата-әсәһенә арнай ала.

Мөхәммәт ғәләйһис-сәләмгә берәү килеп: “Эй Аллаһ илсеһе, әсәйем баҡыйлыҡҡа күсте, әҙерләгән саҙаҡаһын биреп өлгөрмәне. Уның уры­нына үҙем тапшырһам яраймы?” – тип һора­ған. “Мөмкин”, – тип яуаплаған Пәйғәмбәребеҙ.

Шул уҡ ваҡытта Исламда мәрхүмдәрҙе ҡәҙерләп һуңғы юлға оҙатыу, өсөнсө, етенсе, ҡырҡынсы көнөн, йылын үткәреү, унан һуң да иҫкә алып тороу йолаһы бар. Был, беренсенән, ҡайғы уртаҡлашыу булһа, икенсе яҡтан, мәрхүмдең рухына хәйер бирелә, доға ҡылына. Был үҙебеҙгә бәрәкәт, күңел тыныслығы булып әйләнеп ҡайта.

Хәйерҙе аҡса биреү тип кенә аңларға ярамай. Бер-береңә аҡыл, фекер, ҡул көсө менән ярҙам итеү, йылмайып күрешеү, хәлде һорашыу, иман йорттары төҙөшөү — барыһы ла хәйер. Уларҙың барыһынан да бәрәкәт килә.

Байлыҡ килһә, маһаймаҫмы?

“Малың күплеге менән маһайып йөрөмә. Маҡтансыҡты Аллаһ һөймәй”, – тип өйрәтә динебеҙ.

Аллаһ биргән малды Аллаһ юлына тотоноу, ахирәт өсөн тырышлыҡ һалыу, донъяуи бурыстарыңды ла онотмау, Раббыбыҙҙың биргәненән мохтаждарға өлөш сығарыу зарур.

Һаранлыҡ – үтә насар ғәҙәт. Мөлкәтте тик үҙемдең көсөм менән йыйҙым, тип уйлаған әҙәм балаһы хаталана. Был донъяла барыһы ла Аллаһ Тәғәләнеке. Раббыбыҙ әгәр ҙә ки бәндәһенә байлыҡ бирә икән, был – һынау. Әҙәм балаһы ниғмәттең ҡәҙерен белерме, тәкәбберләнмәҫме, һауаланмаҫмы, кәрәкмәгәнгә сарыф итмәҫме, мохтаждарға өлөш сығарырмы, йәмғиәткә файҙа килтерерме, үҙенә булышлыҡ ҡылған Аллаһ Тәғәләнең ҡушыуы буйынса йәшәргә кәрәклекте онотмаҫмы? Әгәр ҙә ки кеше ошо һынауҙарҙы үтә алһа, тормошонда ырыҫ арта барасаҡ, тип өйрәтә динебеҙ.