УЯУ БУЛАЙЫҠ!..

1941 йылда тыуған һуғыш осоро
балаларына бағышлана.

Беҙҙең тыуыу шатлыҡ булды микән?..
Тыуғанбыҙ бит һуғыш башланғанда,
Халҡым өсөн иң ҡайғылы мәлдә,
Ил өҫтөнә дошман ташланғанда.

Тыуған көндән башлап, ғүмер буйы
Аҙмы күрҙек тормош михнәттәрен?
Һуғыш балалары: малай, ҡыҙҙар —
Мәхрүм булдыҡ йәшәү рәхәтенән.

Бер туйғансы ашар ризыҡ булмай,
Көн кисерҙек йүнле кейемдәрһеҙ.
Мәңгелеккә кәмһетелгән быуын,
Тороп ҡалдыҡ етем — атайҙарһыҙ!

Әсәйҙәр ҙә иртә ҡартайҙылар,
Яу ҡырынан көтөп ул-ирҙәрен.
Хәтәр ғәрәсәтте еңдек бергә,
Бағышланыҡ илгә ғүмерҙәрҙе!

Йылдар үтһәләр ҙә, йөрәктәрҙә
Мәңге төҙәлмәҫлек тәрән яра,
Атайҙарын күрмәй үҫкәндәрҙең
Ғүмерҙәре инде уҙып бара!..

...Ил имен дә! Донъя имен түгел,
Ниңә ерҙә һуғыш уты тынмай?!
Эй, кешеләр! Уяу булайыҡ, йәндә
Һуғыш яралары һаман һыҙлай!
Һуғыш яралары һаман һыҙлай!

ҺАЛДАТ ҺӘЙКӘЛЕ ЯНЫНДА

Киң майҙанда һалдат һәйкәле,
Ҡараштарын ергә төбәгән.
Әйтерһең дә, һөйләй ул беҙгә
Яу йылдарын, ниҙәр күргәнен!

Бөгөн байрам — Еңеү көнө бит,
Иҫә яҙҙың еләҫ елдәре,
Сал ветеран баҡҡан һәйкәлгә,
Бер аяҡһыҙ, буп-буш еңдәре.
Йәнде өтә хәтер елдәре!
Йәнде өтә хәтер елдәре!

НИҘӘР КӨТӘ БЕҘҘЕ ИРТӘГӘ?

Нисә көндәр, нисә төндәр инде
Ҡарҙар ҡатыш яуа ямғырҙар,
Ауыр бала саҡтың хәтирәһе
Күңелемдә ҡабат яңыра.
Ҡар-буранда, дауыл-ямғырҙарҙа
Беҙҙең быуын байтаҡ сыланды,
Татыһа ла заман михнәттәрен,
Киләсәген уйлап йыуанды.
Сыныҡһындар типме әллә яҙмыш
Ямғыр-бурандарҙа ҡалдырҙы,
Яман һуғыш күпме ғүмерҙәрҙе,
Бала саҡты беҙҙең яндырҙы.
Ир-ат — яуҙа, бөтөн ауырлыҡтар
Төштө әсәйҙәрҙең өҫтөнә,
Икмәк тә юҡ, картуфына ҡытлыҡ,
Йән һаҡланы ниндәй көс кенә?
Был тормоштоң ямғыр-бурандары
Гел оҙатып йөрөнө юлдарҙа,
Ярай әле өмөт-тырышлыҡтар
Алып сыҡты яҡты йылдарға.
Яҡтылыҡҡа, яҡшылыҡҡа мохтаж
Гөлдәр инек, гүйә, был ерҙә,
Ғүмер уйы яҙмыш беҙҙән шулай
Һынау ала һаман ул ниңә?
Аҫты-өҫкә килде донъяларҙың,
Бөгөн тағы йәнем үртәлә.
Яуап бирсе, яңы тыуған быуат,
Ниҙәр көтә беҙҙе иртәгә?
...Нисә көндәр, нисә төндәр инде
Ҡарҙар ҡатыш яуа ямғырҙар,
Ауыр бала саҡтың хәтирәһе
Күңелемдә ҡабат яңыра...

КҮҢЕЛ ИЛАЙ

Ҡыйынлыҡта үҫһәк тә беҙ,
Күңелебеҙ бай ине.
Әсәйҙәрҙең изгелеге
Йәнебеҙгә май ине.

Бер телемде бишкә бүлдек
Беҙ, һуғыш балалары,
Йөрәктә мәңге һаҡланыр
Уңалмаҫ яралары.

Һис ҡасан да онота алмам
Балтырғанлы аштарҙы,
Кесерткән һәм башаҡ, ярай,
Һаҡлап ҡалды баштарҙы.

Әсәйҙәрҙең күңел нуры
Беҙҙе етем итмәне.
Түҙергә, эшкә өйрәтте,
Улар эҙһеҙ үтмәне.

Замандар инде үҙгәрҙе,
Тамаҡ туҡ, өҫтәр бөтөн,
Тик әле күпме сабыйҙар
Атай-әсәйһеҙ бөгөн.

Хәмер еткән бит баштарға,
Сабыйҙар хәйер һорай,
Оялары туҙғандарға
Әсенеп күңел илай!

ҒҮМЕР ҺАНДЫҒЫ

Семәрләнгән йәшел һандыҡ
Эстәрендә ни икән?
Үткәндәрҙең иҫтәлеге
Һаман да тере икән!

Әллә күпме хәтирәләр
Һаҡлана шул һандыҡта.
Бар ғүмергә һыйған, гүйә,
Ҡайғыһы ла, шатлыҡ та.

Ана ағы — туй күлдәге,
Быныһы уның кейеме.
Яу ҡырынан килгән хаттар,
Миҙалдары иренең!

...Һуңғы юлға барыһы әҙер:
Өләшәһе бүләге.
Кемгә ҡалыр ғәзиз һандыҡ,
Әрнеп тибә йөрәге.