Бөйөк Ватан һуғышы башланған 1941 йылдың көҙөндә Әбйәлилдең хәҙер инде тарихта исеме генә ҡалған Буҙыҡай тигән ауылында донъяға килгәнмен. Мин тыуғанда атайым Шакирйән Фәйзуллин һуғышҡа алынған булған. Әсирлеккә эләгеүе менән бәйле, яуҙан имен ҡайтһа ла, төрлө ҡыҫымдарға түҙә алмайынса, ғүмеренең күп өлөшөн ситтә үткәреүгә мәжбүр ителде ул. Әсәйем Яңылбикә иһә сараһыҙҙан күрше ауылда яңы тормош ҡорҙо.
Ә мин өләсәйем тәрбиәһендә үҫтем. Ул мине бәләкәйҙән бөтөн эшкә, өлкәндәр аҡылына, ауырлыҡтарҙан ҡурҡмаҫҡа, хеҙмәттән йәм табып йәшәргә, әҙерҙе көтөп ултырмаҫҡа өйрәтте. Ҡәҙерлемә ошондай тәрбиәһе өсөн ғүмер буйы рәхмәтлемен.
Белем алыуға килгәндә, тәүҙә Буҙыҡайҙа уҡыным, унан ете саҡрым алыҫлыҡта ятҡан Ҡырҙастағы ете йыллыҡ мәктәпте тамамланым. Артабан, үкенескә ҡаршы, ғилем тупларға яҙманы. Матур йырлайһың, үҫергә тейешһең, тип Өфөгә уҡырға ебәрергә лә әҙер инеләр ҙә... Насип итмәне.
Шулай ҙа яҙмышыма һис үкенмәйем. Ун һигеҙ йәштән яратып кейәүгә сыҡтым. Ирем Дауыт Искәнйәр улы шул ҡәҙәр изге күңелле, уңған, талантлы кеше булды. Ғүмер буйы Ҡырҙас мәктәбендә башҡорт теле һәм әҙәбиәтен уҡытты ул. Егерме биш йәшендә генә фалиж һуғып, ғәрипләнеүенә ҡарамаҫтан, яҙмы­шына зарланып, өмөтһөҙлөккә бирелеп ултырманы, өҙлөкһөҙ эшләне. Татыу ғаилә­беҙҙә ике ул һәм ике ҡыҙ үҫтереп, үҙаллы тормошҡа аяҡ баҫтырҙыҡ. Балаларыбыҙ хәҙер инде, олатай-өләсәйҙәр ҡорона инеп, ейән-ейәнсәрҙәрен һөйөп йәшәй.
Мин үҙем ғүмер буйы һауынсы булдым. Эшемде ихлас яратып башҡарҙым. Шул уҡ ваҡытта күңелемдән гел йыр урғылып торор, бармаҡтарым ҡәләмгә үрелер ине. Беренсе шиғырымды алтынсы класта уҡыған саҡта яҙғаным иҫемдә. Атайым һуғышҡа киткәнендә тамға һуҡҡан ағас тураһында ине ул.
Хаҡлы ялға сығып, буш ваҡытым күбәйгәс, яйлап бала саҡ, йәшлек хәтирәләрен барлап, аҡ ҡағыҙға төшөрә башланым. Күңелемдә яңы шиғырҙар ҙа яралды. Һөҙөмтәлә яңыраҡ ҡына “Ағиҙел” журналы редакцияһы ярҙамы менән “Йөрәктән юйылмаҫ эҙҙәр” тигән китабымды баҫтырып сығарыуға өлгәштем. Унда үҙемдең бөтөн тормошом, күңел кисерештәрем сағыла.
Илһам килеүе, һис шикһеҙ, Аллаһ Тәғәләнең ҡөҙрәтенән. “Хаҡлы ялға сығыу менән намаҙға баҫам”, – тип үҙемә һүҙ биргәйнем. Үтәнем. Бәләкәйҙән дин юлына тартылып, олоғайғас булһа ла ошо теләгемдең тормошҡа ашыуына сикһеҙ һөйөнәм. Тыуған яғымдың һауаһын һулап, аһәңен тойоп, яҡындарымдың, ауылдаштарымдың, яҡташтарымдың хәстәрлеген күреп йәшәү, әл-хәмдү лил-ләһ, күңелемде тағы ла бөтөнөрәк итә.
Тормошобоҙ ниндәй генә булмаһын, зарланмайыҡ, яҡшылыҡты, матурлыҡты күреп йәшәйек, тип кәңәш итәм замандаштарыма. Бер-беребеҙгә йылы һүҙҙәрҙе йәлләмәйек. Донъябыҙ шундай матур, уның ҡәҙерен беләйек!