Бер мәл бик бай кеше улын үҙе менән илдәр буйлап сәйә­хәткә алып сыҡҡан. Маҡ­саты бер – малайға бәғзеләрҙең нисек йәшәгәнен күрһәтеү. Аҡсаһыҙ­лыҡтан интегеүҙең ни икәнен күрһен әле!
Улар бер нисә көндө ярлы ғаилә көн иткән ауыл йәй­ләүендә үткәргән. Ҡайтырға сыҡҡас, ир улының тәьҫорат­тары менән ҡыҙыҡһынған.
– Бик ныҡ оҡшаны, атай, – тигән малай.
– Ҡайһы бер кешеләрҙең ни тиклем ярлы икәненә төшөн­дөңмө?
– Әлбиттә!
– Ниндәй айырмалыҡ күрҙең? – тип ныҡышҡан ир.
– Беҙҙең бер эт бар, ә йәйләүҙәгеләрҙеке – дүртәү, – тип сағыштырып һөйләй башла­ған улы. – Беҙҙең бассейн баҡса­ның яртыһын ғына биләй, ә улар­ҙың йылғаһының иге-сиге юҡ. Йортобоҙ алдына ҡуйылған бер нисә фонарь төнөн үҙебеҙҙең эргәне генә яҡтыртһа, ауылдағыларҙың баш осонда һанап бөткөһөҙ йондоҙ нур сәсә. Йәшәгән биләмәбеҙ тимер ҡапҡалар менән уратып алынған, ә уларҙа – күҙ күреме етмәҫ яландар, баҫыуҙар, урмандар. Беҙ аҙыҡты һатып алабыҙ, ауылдыҡылар иһә үҙҙәре үҫтерә...
Малай тын ҡалып уйланып торған да өҫтәп ҡуйған:
– Эйе, беҙ шул хәтлем ярлы шул, атай...