– Яңы эшкә күскәс, ирем гел генә маҡтала башлағайны. “Былай булғас, яңы үргә күтәрелер”, – тип ышандым. Ләкин юрағаным юш килмәне: иремде, киреһенсә, бер баҫҡысҡа төшөрөп ҡуйҙылар. Маҡтау килешмәнеме икән, Нурмөхәмәт хәҙрәт?

Әлиә.
Дүртөйлө районы.
– Бисмилләһир-рахмәнир-рахим!
Аллаһ Тәғәлә әҙәм балаһын бөтөн йән эйәләренә ҡарағанда иң юғарыһы итеп яралтҡан. Уға ғилем өйрәнеү өсөн аң-зиһен, тел биргән, күңеленә бихисап хис-тойғо һалған. Бүтән­дәргә ҡарата ихтирамлы, рәхмәтле, мөхәб­бәтле булыу, ереңә, илеңә, ғаиләңә һөйөү – ошо һәм башҡа күркәм мөнәсәбәттәр әҙәм балаларын бер-береһенә яҡынайта, тормошобоҙҙо күркәм, нурлы итә.
Йәйғорҙоң ете төҫө булған кеүек, кешеләр ҙә бер төрлө генә түгел. Арабыҙҙа ниндәйҙәр генә юҡ: асыҡ күңеллеләр, йомоғораҡтар, түҙемһеҙҙәр, сабырҙар, ярһыуҙар, баҫалҡылар, хислеләр... Тормошта иһә холоҡ-фиғелдең өлөшө ифрат ҙур.
Бәғзе әҙәм балалары маҡталыуҙы ныҡ ярата. Ундайҙар үҙенә ҡағылышлы йылы һүҙ ишетеү менән “иреп” китә, бығаса көсө етмәгән эштәрҙе лә башҡарып ҡуя. Һөҙөмтәлә, ошоноң менән файҙаланып, был кешене урынһыҙға маҡтау осрағы ла йышая. Халыҡ әйтмешләй, йүкә шына ҡағыуға юл асыла. Ошо урында пәйғәмбәребеҙ Мөхәммәт ғәләйһис-сәләмдең “Әгәр һеҙҙе кемдер маҡтай икән, уның йөҙөнә тупраҡ һибегеҙ” тигән һүҙҙәрен әйтеп китеү зарур. Ысынлап та, хөрмәтле ҡәрҙәштәр, башҡаның күңелен бушҡа осондороу, ялғанлыҡ – ифрат ҙур гонаһ. Юҡҡа маҡтап, кешенең тормошон боҙоу ул.
Әлбиттә, һис шикһеҙ, әҙәм балаһының күңелен күтәреп тороу мөһим. Ләкин был эш тейешле кимәлдә, үҙ миҡдарында, урынлы башҡарылырға тейеш. Айырыуса ҙур коллективтарҙа иғтибарлы булыу зарур. Юғиһә кемдер йыш маҡтала башланы икән, бәғзеләр тарафынан әлеге хеҙмәткәргә ҡарата кире ҡараш тыуыуы ихтимал. Ошоно күҙ уңында тотоп, һаҡ булыу, сама белеү кәрәк. “Кешегә ғилем бирегеҙ, уны рухландырығыҙ, дәртләндерегеҙ, күңелен ҡайтармағыҙ”, – тигән пәйғәмбәребеҙ Мөхәммәт ғәләйһис-сәләм үҙенең мөбәрәк хәҙисендә. Әгәр ҙә ки шулай икән, әҙәм балаһының күңеле үҫер. Сама белеп, хикмәт менән әйтелгән күркәм һүҙ уны үҫтерер, яңы үрҙәргә күтәрер.
Аллаһ Тәғәлә әҙәм балаһын был донъяға һынау өсөн яралтҡан. Шуның өсөн дә һәр кемдең тормош, хеҙмәт баҫҡыстарынан юғарыға күтәрелеүе лә, ҡайһы саҡта төшөп китеүе лә ихтимал. Тәбиғәт тә бер төрлө генә түгел бит: бөгөн болотлап торһа, иртәгә ҡояш йылмайып килеп сығыр, ҡар ҡатыш ямғыры ла, бураны ла көттөрмәҫ. Тормошобоҙ ҙа шулай үҙгәреүсән. Был, бәлки, Аллаһ Тәғәләнең бер хикмәтелер. Ни өсөн тигәндә, әгәр ҙә ки әҙәм балаһы һис ниндәй ауырлыҡһыҙ гел генә юғары күтәрелеп килһә, уға ҡапыл түбән төшөүҙе кисереү бик ауыр буласаҡ. Тимәк, тормошобоҙҙағы һәр һынауҙы лайыҡлы үтергә өйрәнергә, ниндәй генә хәлгә осраһаҡ та, үҙебеҙ булып ҡалырға, артабан да үҫешкә ынтылырға тейешбеҙ. Әгәр ҙә ки кемдер эштә вазифа буйынса түбәнерәк төштө икән, ул быны тормош талабы, имтихан тип ҡабул итһен. Хаталар булған икән, уларҙы төҙәтеү, башҡаса ҡабатламау зарур.
Ниндәй генә вазифа үтәһәк тә, маҡтау көтмә­йенсә, эшебеҙҙе лайыҡлы башҡарайыҡ, илебеҙгә, милләтебеҙгә, телебеҙгә, мәҙәниәтебеҙгә, иҡтисадыбыҙға, башҡа ҡиммәттәребеҙгә тоғро хеҙмәт итәйек, хөрмәтле ҡәрҙәштәр. Ниндәйҙер юғарылыҡҡа күтәрелдек икән, Аллаһ Тәғәләгә шөкөр итеп торорға онотмайыҡ. Ғәмәлдәребеҙ ихлас булһын. Шулай икән, иншаллаһ, тормошобоҙ алға барыр, шашып маҡтауһыҙ ҙа нурға күмелер. Әс-сәләмү-ғәләйкүм үә рәхмәтул-лаһи үә бәрәкәтүһ! Амин.