Ислам дине буйынса китаптарҙан алған мәғлүмәттәргә таянып, бала тәрбиәләүгә бәйле фекерҙәрем менән уртаҡлашмаҡсымын.

Бөгөнгө йәмғиәттә йәш быуынға үҫеү, камиллашыу өсөн уңайлы шарттар тыуҙырыла, Хөкүмәт тарафынан ҙур хәстәрлек күрелә. Ләкин, ҡыҙғанысҡа ҡаршы, балалар араһын­да күркәм сифатлылары кәмей бара кеүек. Бындай күренештең сәбәбе, минеңсә, Аллаһтың барлығын, берлеген танымау, Уның бойороҡтарын үтәмәү, дини тәрбиә бирмәү. Күп­селек атай-әсәйҙең битарафлы­ғына ла шаһитбыҙ. Улар етешһеҙлектәрҙә тәү сиратта мәғариф ойошмаларын ғәйепләргә маташа. Ә бит баланы Аллаһ Тәғәлә ҡушҡанса тәрбиәләү – атай-әсәйҙең үҙенең төп бурысы. Күпселек был хаҡта онотоп ебәрә, буғай.
“Хәҙрәт, балама өс йәш тулды, уны ҡасан тәрбиәләй башлайым икән?” – тип һораған бер ҡатын тәжрибәле дин әһеленән. “Өс йыл да туғыҙ айға һуңлағанһың бит”, – тип яуап биргән хәҙрәт. Тимәк, баланы әсә ҡарынында ятҡан сағында уҡ тәрбиәләй башлау мөһим. “Күҙгә күренмәгән йән эйәһен нисек өйрәтмәк кәрәк?” тигән һорау тыуыр. Яуапты Аллаһ Тәғәләнең һүҙҙәренән эҙләйек: “Мин баланы ана ҡары­нын­да яралтам. Уның тәнен әсәнең ейгән ризығынан йыйнармын, төҙөрмөн”. Тимәк, ҡатын кеше тәү сиратта хәләл аҙыҡ менән туҡланырға тейеш. Әсә ҡарынында ятҡан балаға дүрт ай һәм ун көн булғас, фәрештәләр уға йән индерә башлай. Шунан Аллаһ Тәғәлә сабыйҙы тағы ла биш айға ана йөрәге янында ҡалдыра. Ошо арала баланың холҡо, кешелек сифаттары формалаша. Тимәк, әсә йөклө саҡта насар кәйеф менән йөрөмәҫкә, әҙәпле, тыйнаҡ, сабыр булырға тейеш. “Ана ҡарынында ни яҙылһа, шул булыр”, – тигән пәйғәмбәребеҙ Мөхәммәт ғәләйһис-сәләм. Был йәһәттән халыҡ мәҡәлдәре лә бихисап.
Сабый донъяға килгәс, уны тәү сиратта дөрөҫ туҡландырыу мөһим. Иң мөһиме – бала ана һөтөн имергә тейеш. Ул кескәй йән эйәһенең тән ағзалары формалашыуы өсөн кәрәк­ле матдәләргә бай. Ҡыҙғанысҡа ҡаршы, хәҙерге йәш әсәләрҙең ҡайһы берҙәре яһалма имеҙеүгә өҫтөнлөк бирә. Һуңынан иһә сабыйҙың йыш ауырыуына зарланалар. Тимәк, бала мәлендә тейешле кимәлдә туҡлан­маған. Шул уҡ ваҡытта сабыйҙы имеҙгәндә лә, ашатҡанда ла саманы белеү мөһим. “Артыҡ ризыҡ – харам”, – тип Пәйғәмбәребеҙ юҡҡа ғына әйтмәгән.
Ғөмүмән, ата-әсәнең бала алдында өс бурысы бар: уға дини тәрбиә биреү, милләтебеҙгә хас булған күркәм исем менән атау һәм үҫеп еткәс, оҙаҡ йөрөтмәйенсә никахлаштырыу. Һәр кем илгә, милләткә тоғро, ышаныслы нәҫел ҡалдырырға тейеш. Бала тәрбиәләү бурысын дәүләткә, мәғариф ойошмаларына ғына тапшырып ҡуйыу дөрөҫ түгел.
Әл-хәмдү лил-ләһ, хәҙер тыуым арта. Был – ифрат һәйбәт күренеш. Ә сифат нисек һуң? Был хаҡта уйланырға урын бар.