— Беҙҙең танышыу бик ҡыҙыҡ булды, — тип һөйләй Рәйсә апай. — Бында эшкә килгәс, клуб эргәһендә торам. Бер оло ғына әбей көйәнтә күтәреп һыу буйына төшөп бара. Шунда уға өндәшәм: миңә фатир кәрәк ине, тим. Ул ҡайтҡан да улы Рауилға былай тигән: "Бер матур ғына ҡыҙ ауылға эшкә килгән, шуны урынлаштырайыҡ әле". Рауил ни, ю-уҡ, тип ҡаршы төшкән. Белмәгән инде...

Бына шулай итеп, тәүге көндән үк бер өйҙә йәшәп алып китә йәш пар. Рәйсә апай ҙа хәҙер былай ти: "Буласаҡ ҡәйнәм бик оҫта ине. Шунан өйрәнеп ҡалыр ҙа инем барыһына..." Тик өс йылдан һуң ғына, Сабира апай мәрхүмә булғас, мәктәптә хеҙмәт дәрестәрен алып барған Рауил ағай менән китапханасы Рәйсә апай өйләнешә. Бәлки, шулай кәрәк тә булғандыр, яҙмыш әҙәм балаһын төрлөсә һынай бит ул...
Бөгөн Юлбарисовтар ярты быуатҡа яҡын ғүмер кисереп, өс ҡыҙ үҫтереп, биш ейән-ейәнсәренең шатлыҡтарын күреп йәшәй. Тағы ла бер мөһим нәмә: уларҙың икеһенең дә тирә-яҡҡа ҡул эштәре оҫтаһы булараҡ даны таралған.
Матур ҡапҡа аша семәрләп биҙәлгән өй ҡаршы ала, кәртә-ҡаралты төҙөк. Ошо ҡапҡаны асып ингәс, иҫ китте: бөгөн генә заводтан сыҡҡан тиерһең — бәләкәс трактор ҡаршылай.
— Төрлө ерҙән иҫке запчастар, металл йыйып эшләп алдым, — ти оҫта. — Ошондай дүртте яһаным инде. Әле кейәүгә ҡорам. Өс сапҡыс та бар был тракторға...
Ул ғынамы, Рауил ағайҙың оҫтаханаһындағы токарь станогы, "циркулярка" ла ошо юл менән эшләнгән. Иретеп йәбештереү аппараты ла. Тимер станоктарынан тыш, ағастан һырлау ҡорамалдарының күбеһен үҙе яһаған. Заманса ла, боронғоса ла. Йәшермәйем, ҡул эшенә оҫталарҙы күп күргәнем бар, ләкин Рауил ағай шикеллене тәүгә осратыуым.
Бар нәмә ҡандан килә. Атаһы Хажиәхмәт тә алтын ҡуллы кеше булған. Ауыл халҡына сана, тәҙрә рамдары эшләгән, көйәнтә бөккән. Колхоздың да ат саналары, дуғалары уның ҡулы аша үткән.
— Атайымдан иртә — ун алты йәштә — ҡалдым. Япон һуғышында, Порт-Артурҙа, яраланып ҡайтҡайны. Шунан ни, бар нәмә үҙемә ҡалды. Ул биргән һөнәр ғүмерлек булды, — тип хәтер һандығын аса Рауил ағай. — Үҙем әле йәшәгән Липовканан биш кенә саҡрымда ятҡан Көмәрле ауылыныҡымын. Һуғыштан һуңғы осор. Ирҙәр юҡ. Халыҡ килә: йә биҙрәләре тишелгән — ямап бирәм, сынаяғы ватылһа — ҡоршайым, элек бит улары ла юҡ ине. Үҙемдең иптәштәргә, бүтән балаларға бәләкәй сана, саңғылар эшләйем. Әҙерәк ҙурайғас, оҫтара башланым. Бына ошо өйҙө, 1956 йылда диләнкә алып, өс йылда бөтөрөп керҙем. Был яғын бер үҙем бураным. Липовкала мәктәптә эшләй башлағас, бында күсерҙем. Утыҙ бер йыл һүрәт, һыҙма, технология дәрестәрен алып барҙым...
Рәйсә Закир ҡыҙы ла тик ултырмай: тормош иптәше ҡорған ҡоролмала йөн тетә, бәйләм бәйләй, башҡа ҡул эштәренә маһир. Хәҙер бит һатыуҙа төрлө эш менән шөғөлләнеүсегә ҡорамалдар, ҡоралдар етерлек — ал да эшлә.
— Йәштәрҙең ҡайһы береһенә аптырайым, — ти Рәйсә апай, — әйҙә, тот та өйрән, бер ваҡыт барыбер оҫтарып китәһең. Ә былай, эш юҡ тип ятҡас, булмай инде ул...
Юлбарисовтарҙың өйөндә, йорт-ҡаралтыһында әйтеп аңлата алмаҫлыҡ йылылыҡ, ихласлыҡ бөркөлә. Уның бар сере лә күңел матурлығын хеҙмәтеңә, яҡындарыңа, тирә-яҡтағыларыңа һалыуҙалыр.